Van bos tot kosmos – leven als een web van verbinding (met een vleugje ACT)
- Teun Stek
- 10 apr
- 3 minuten om te lezen
Vorige maand liep ik samen met mijn vriendin en een paar nieuwsgierige mensen in stilte door het Veluwse bos tijdens een ‘Shinrin-Yoku’ ervaring (Japans voor ‘bosbaden’).
Geen doel, geen haast. Alleen aanwezig zijn met de natuur.
Wat me raakte, was niet alleen de rust.
Het was het besef dat ik niet in het bos liep… …maar er onderdeel van was.
Na het lezen van ‘Het verborgen leven van bomen’ (Peter Wohlleben) begon er iets te verschuiven in hoe ik naar de werkelijkheid kijk. Bomen bleken geen losse individuen, maar deelnemers aan een netwerk. Via wortels en schimmels staan ze met elkaar in verbinding. Ze delen, waarschuwen en ondersteunen.
Een bos is geen verzameling bomen.
Het is een levend systeem. Zie ook:
En ergens, tussen die bomen, voelde ik:
dit stopt hier niet…
---
Van bos naar kosmos
Wat in het bos gebeurt, lijkt op wat er overal gebeurt.
Op kosmisch niveau bestaan we uit dezelfde bouwstenen als sterren. Alles wat leeft—jij, ik, bomen, dieren—is onderdeel van één groot proces dat zichzelf voortdurend vormgeeft.
We zijn geen losse dingen in het universum. We zijn uitdrukkingen van het universum!
Zoals bomen verbonden zijn via een ondergronds netwerk, zo zijn wij verbonden via:
- ecosystemen
- relaties
- taal
- cultuur
- en misschien wel op manieren die we nog niet volledig begrijpen…
Wat we vaak “ik” noemen, is misschien meer een knooppunt in een web, dan een op zichzelf staand afgescheiden individu.
---
De ACT-bril: jij bent niet wie je denkt dat je bent.
En hier wordt het interessant.
Vanuit acceptatie en commitment training(ACT) leren we:
> Je bent niet je gedachten en gevoelens, je bent degene die ze waarneemt.
Maar wat als we dat nog iets verder doortrekken?
Wat als:
- je gedachten onderdeel zijn van een complex netwerk,
- je gevoelens opkomen binnen een veld van ervaringen
- en jijzelf niet zozeer een “ding” bent, maar een proces dat zich ontvouwt dat je kunt observeren.
Binnen ACT noemen we dit ook wel het ‘observerende zelf’—de plek van waaruit je kunt kijken naar wat er in en om je heen gebeurt, zonder er volledig in op te gaan.
Tijdens het bosbaden voelde ik dat heel letterlijk: gedachten en gevoelens kwamen en gingen, net als de wind door de bladeren en de druppen van de regen.
---
Een ACT-metafoor: jij als bos
Stel je eens voor dat jij geen losse boom bent, maar een heel bos.
In dat bos:
- zijn sommige plekken licht en open
- andere delen donker en dichtbegroeid
- soms stormt het
- soms is het stil
Gedachten zijn als bladeren die ritselen.
Gevoelens als weersveranderingen.
En jij?
Jij bent niet één boom.
Je bent de ruimte waarin het hele bos zich afspeelt.
ACT nodigt je uit om:
- ruimte te maken voor alles wat er is
- niet te vechten tegen een storm
- en toch je richting te kiezen
Net zoals een bos niet stopt met bestaan door een storm, hoef jij niet op te geven wanneer het moeilijk wordt.
---
Tot slot
Daar in het bos voelde het even simpel.
Ik hoefde niets te fixen.
Niets te bereiken.
Niets te worden.
Ik was al onderdeel van iets groters dat zichzelf precies zo ontvouwde als het moest.
Misschien is dat wel de uitnodiging:
Niet om het leven te controleren,
maar om erin mee te bewegen—
als een boom in een bos,
als een mens in de kosmos.
---
Wat gebeurt er als jij jezelf niet langer ziet als afgescheiden individu, maar als een onderdeel van een groter geheel?
Opmerkingen