De Tao van de woensdagmiddag

Het mysterie vieren (op een willekeurig moment)

Afgelopen weekend zat ik aan het water. De zon scheen, een zacht briesje streek over het oppervlak en ergens in de verte hoorde ik vogels zingen. Zo’n moment waarop alles even klopt. Alsof je niet alleen naar de natuur kijkt, maar er onderdeel van bent.

Ik had net een hoofdstuk (14) gelezen uit de Tao Te Ching van Laozi. Een oud Chinees boek vol poëtische wijsheid dat al meer dan 2500 jaar mensen inspireert. Het is het wortelboek van het Taoïsme, dat ook mij (alweer zo’n 2 jaar) dagelijks van inspiratie voorziet.

Het hoofdstuk ging over iets wat Laozi “het mysterie” noemt. Datgene wat je niet kunt zien. Niet kunt horen. Niet kunt vastpakken. De bron van alles wat bestaat. Dit is wat je, om het toch een naam te geven, Tao zou kunnen noemen.

En terwijl ik daar zat had ik het gevoel dat ik precies wist wat hij bedoelde. Tenminste… voor even.

Want toen dacht ik aan maandag.

Aan mijn agenda. Aan mijn werk.

Aan alle dingen die geregeld moeten worden.

En ik realiseerde me dat ik op zulke momenten vaak vergeet wat ik op dat bankje aan het water zo duidelijk voelde.

Misschien herken je dat wel. Tijdens een wandeling lijkt het leven eenvoudig.

Tijdens vakantie voel je ruimte.

Na een meditatie voel je rust. 

Maar vervolgens word je weer opgeslokt door het dagelijkse leven. En voor je het weet voelt de verbinding ver weg. Alsof je iets kwijt bent geraakt.

Maar wat als dat niet waar is?

Wat als het mysterie niet verdwijnt wanneer het leven druk wordt?

Wat als alleen onze aandacht ergens anders terechtkomt?

De Tao is niet alleen aanwezig in een mooi bos of aan het kabbelende water.

De Tao is ook aanwezig in de ochtendspits.

In een volle agenda.

In de spanning voor een lastig gesprek.

In de boodschappen die gedaan moeten worden.

In de vermoeidheid aan het einde van een lange dag.

Misschien is spiritualiteit niet het ontsnappen aan het gewone leven.

Misschien is spiritualiteit juist het leren herkennen van het bijzondere in het gewone leven.

Soms lukt dat. Soms niet. En misschien hoeft dat ook niet.

Ik merk dat ik steeds minder geloof dat het doel is om voortdurend gelukkig, rustig of bewust te zijn.

Dat klinkt misschien vreemd voor een coach. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik ontdek dat het leven beweegt.

Rust en onrust.

Verbinding en vervreemding.

Verwondering en afleiding.

Het hoort er allemaal bij.

Wat mij helpt is een eenvoudige herinnering:

“Ook dit is het leven.”

Ook deze gedachte.

Ook deze zorg.

Ook deze werkdag.

Ook deze woensdagmiddag.

Misschien hoef ik het mysterie niet voortdurend te voelen. Misschien hoef ik het alleen af en toe te herinneren.

In een ademhaling.

Een vogel die voorbij vliegt.

Een zonnestraal op het fietspad.

Een cliënt die iets kwetsbaars deelt.

Een boom die rustig blijft staan terwijl ik haast heb.

En soms, heel even, besef ik dan weer:

Dit moment is geen onderbreking van het leven.

Dit moment ís het leven.

Het mysterie hoeft niet opgelost te worden.

Het hoeft alleen af en toe gevierd te worden.

Herken jij momenten waarop je de verbinding met het leven even kwijt lijkt te zijn? En wat helpt jou om weer thuis te komen in het hier en nu?